Artık Beraber Gezsek Bari

Herkes kendi sebepleriyle yollara atar kendisini. Bazıları eğlenmek bazıları öğrenmek bazıları güzel günler geçirmek kimisi ise huzur bulmak. Kendimden örnek verirsek ben hepsini ortaya karışık yaptım. Uzun yola çıkmaktan korkuyordum. İnsanlar otostop’a almaz diye düşünüyordum. Fakat bundan sonra nereye gidecek olursak oluyum bir parmak kaldırcam.

İlk otostop’a çıktım Konya’da tam 1 saat 13 dakika bekledim. Benim ki biraz şansızlık da denenebilir. Ama aslında çok eğlenceliydi. Taktım kulaklığı açtım kendi sevdiğim şarkılardan bir tane. Başladım bağırmaya dans etmeye. En kötüsü de bir araba durdu ve fotoğraf çektirip gitti benle keşke alsaydı arabasına ama sorun yok bize yollar bizim onunda sadece arabası var.

3 gün sonra bir hediye aldım. Bir bıçak polis abilerimizden bir tanesi geldi yanıma ve sordu bana bıçağın var mı diye. Hemen ağladım bende ne kadar çekingen olsam da. Seninki gibi değil abi dedim. Baktı bi bana. Bıçağını göster dedi. Çıkardım bir meyve bıçağı. Baktı ve gülmeye başladı. Dakundu bir an ama ardından çıkardı belinden bıçağını ve bak bakalım güzel mi dedi. Baktım bir çok güzeldi çok sevmiştim. Ardından baktı bana nereye gidecek dedi. Yollar benim abi kim nereye atarsa dedim. Anladı o an tehlikeliydi az da olsa. Al bu bıçak seninle gezsin dedi işin bitince de at çantana hiç çıkarma dedi. Sözümü verdim ve sarıldım polis abimize. O an çevirmeye bir araç takıldı ve durdurdu ben tam yürümeye devam edecekken bağırdı bana. Hooopp nereye dedi. Gel bin buna dedi gençler eğlenirsiniz dedi. Atların arabaya. Muhabbet sohbet vardık Çıralı ya kadar. O an fark ettim o yüzden ve indim hemen. Teşekkür ettim ve bilekliklerimden bir tanesini verdim onlara. Gittiğim yerlerde bana güzel hatıralar verdiler. Köpek korkum vardı ama ondan da eser kalmadı. Kaş’a gittim ve kamp alanına gittim hemen yorgundum o ara. Kamp alanında çok mükemmel iki insan vardı. Kamp alanının sahipleri Yasemin ablam ve Adil abim beni sevecen yüzlerle sahiplendiler. Sabah kahvaltıya gittik beraber. Köpekleri vardı iki tane. Çok tatlı olsalar bile korkuyordum. O ara Yasemin Bla sordu ilk geldiğinde sana havladilar mi diye hayır dedim. Bana dedi ki bu iki köpek sana havlamadıysa ilk an senden zarar gelmez kötü insanları duygusuz insanlara hep havladilar dedi. Mutlu olmuştum o an. Köpek Lee ile biraz vakit geçirdik ve Maylo adlı köpek beni çok sevmiş olsa gerek kucağıma yattı saatlerce sevdim onu. Uyudu sanarak elimi çektim kafasından ve mırıldandı kafasını elime getirdi. O an her şey bitti benim için. Yıllardır olan köpek korkum son buldu. Öpmeye kollamaya satılmaya oynamaya başladım onlarla bol bol. Hatta ben giderken erkek olan küstü bana ve gelip tavır koyar gibi hareketler sergiledi. Öptüm ve sarıldım ona en son.

Yola çıkarken eşya almadım düzgün her şeyimi kamp arkadaşlarım tamamladı benim. 10 kiloluk bir çantam vardi çıkarken. Şu an dönüyorum ve yaklaşık 38,5 kilo bu kadar artmasının sebebi insanlardan aldığım hatıralar ve topladıklarımdı.

Şunu da unutmayın sizi her an gaza getirebilecek onu kıramayacağınız bir dostunun olsun. O olduğu zaman daha kolay cesaret edebiliyorsunuz.

Doğa bizim lütfen kirletmeyelim hepinize iyi yolculuklar 🍁

#yolaçıkyolaçık #gezgelsen @gezen_marul

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir